دلم مي گيرد از گفتن ،

دريغا شهر قلبم را غروبي تيره پوشانده است .

 تمام پيکرم از سردي شبهاي غربت سخت مي لرزد ،

 حصار ذهن من آشفته و تبدار ،

 درونم از حباب لحظه ها سرشار

که همچون ضربه ساعت

 هميشه با قدمهاي زمان از دور مي آيد و

 غم چون زخمه يي بر تار ،

تمام پيکرم را مي خراشد از جدايي ها و

 ذهنم در حصار تنگ انديشه .

 صبورم از باور بودن ،

غمين از حيرت ماندن ، دريغا نمي گويم

 غمم را با چه کس گويم

بگو با من تو   اي هم راز  

اي هم درد

 مگر آيا مجال اعتمادي هست؟؟؟

 دلم مي گيرد از گفتن.....

روی آن شیشه تبدار تو را " ها " کردم

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم

سوز زمستانی را با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شیشه بد جور دلش ابری و بارانی شد

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم

عرق سردی به پیشانی آن شیشه نشست

تا به امید ورود تو دهان وا کردم

در هوای نفسم گم شده بودی ای عشق

با سرانگشت تو را گشتم و پیدا کردم

با سرانگشت کشیدم به دلش

عکس تو را عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم

و

به عشق تو فرآیند تنفس را

هم جذب اکسیژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمی اسم تو بر شیشه نشست

من دمم را به امید تو مسیحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شیشه غزل

و

من امروز براین شیشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشیدم که تو این شعر شدی

جای هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم

اللهم عجل لولیک الفرج

سلام

اين متن قشنگ رو يكي از دوستاي خوبم برام فرستاده

همينجا ازش تشكر ميكنم

۱.مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی است و زاده انسان بودن.

۲.دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.

۳.ارزش عمیق هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

۴.عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است.

۵.اگر پیاده هم شده است سفر کن ، در ماندن می پوسی.

۶.خدا و انسان و عشق ،

این است امانتی که بر دوش ما سنگینی می کند.

۷.قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد.

۸.مرا کسی نساخت، خدا ساخت .

نه آنچنان که کسی می خواست، که من کس نداشتم.

کسم خدا بود، کس بی کسان.

۹.هر کسی را نه بدان گونه که هست احساسش می کنند،

 بدان گونه که احساسش می کنند، هست.

۱۰.استوار ماندن و زیر هر باری نرفتن ، دین من است.

اللهم عجل لولیک الفرج